یکی از نگرانی های مامان ها اوتیسم شده است. فکر نکنید اوتیسم فقط مختص کودکان است بلکه اوتیسم بزرگسالان نیز وجود دارد. در این مقاله سعی شده مقداری از نگرانی های شما را کاهش دهیم:
اوتیسم چیست؟
بیماری اوتیسم عکس
تاریخچه اوتیسم - اصطلاح «اوتیسم» از کجا آمده است؟
علائم اوتیسم چیست؟
نشانه های هشدار دهنده اوتيسم در كودكان
علت اوتیسم چیست؟
اوتیسم چگونه تشخیص داده می شود؟
چگونه اوتیسم درمان می شود؟
آیا می توان از اوتیسم جلوگیری کرد؟
سوالات رایج شما درباره اوتیسم
اوتیسم اختلال رشدی است که می تواند مهارت های اساسی کودکان، از قبیل برقراری روابط اجتماعی، ایجاد ارتباط و استفاده از تخیل را تحت تاثیر قرار دهد. کودک مبتلا به اوتیسم ممکن است دارای علایق محدودی باشد.
دنیای اطراف کودکان مبتلا به اوتیسم خیلی متفاوت است. (بخوانید: باورهای درست و نادرست راجع به اوتیسم)


- کلمه "اوتیسم"، که بیش از 100 سال است استفاده می شود، از کلمه یونانی autos، به معنای خود، می آید. این واژه شرایطی را توصیف می کند که در آن فرد از تعامل اجتماعی حذف می شود - از این رو، خود منزوی می شود. یوجین بلولر، روانپزشک سوئیسی، اولین فردی بود که از این واژه استفاده کرد. او این واژه را در سال 1911 برای یک گروه از علائم اسکیزوفرنی استفاده کرد.
- در دهه 1940، محققان در ایالات متحده شروع به استفاده از واژه اوتیسم برای توصیف کودکان با مشکلات عاطفی یا اجتماعی کردند. لئو کانر، یک دکتر از دانشگاه جان هاپکینز، از آن برای توصیف رفتار چند کودک مورد مطالعه استفاده کرد. در همان زمان، هانس اسپرگر، یک دانشمند در آلمان، شرایط مشابهی را که در حال حاضر به نام سندرم Asperger نامیده می شود شناسایی کرد.
- اوتیسم و اسکیزوفرنی تا سال های 1960 تعریف مرتبطی داشت. در این زمان متخصصان پزشکی شروع به درک تمایز اوتیسم در کودکان شدند. از دهه 1960 تا 1970، تحقیقات در زمینه درمان های اوتیسم بر روی داروهایی نظیر LSD، شوک الکتریکی و تکنیک های تغییر رفتار متمرکز بود.
- در طی دهه های 1980 و 1990، نقش رفتار درمانی و استفاده از محیط های یادگیری بسیار کنترل شده به عنوان درمان اولیه برای بسیاری از اشکال اوتیسم و شرایط مرتبط ظاهر شد. در حال حاضر سنگ بنای درمان اوتیسم رفتار درمانی است. درمان های دیگر در نیاز اضافه می شوند.
علائم معمولا قبل از سه سالگی کودک ظهور می کند و در طول زندگی اش با او خواهد بود. کودکان مبتلا به اوتیسم طیف وسیعی از علائم را نشان می دهند، که ممکن است از شدت خفیف تا ناتوانی متفاوت باشد. علائم عمومی که ممکن است تا حدودی در کودک مبتلا به اوتیسم وجود داشته باشد عبارتند از:
افراد مبتلا به اوتیسم، به نام وانتانیسم شناخته می شوند و دارای مهارت های استثنایی در زمینه های خاص مانند موسیقی، هنر و اعداد هستند. افراد دارای وانتانیسم قادر به انجام این مهارت ها بدون درس و یا تمرین هستند.
نوزادان با سرعت خود رشد می کنند، برخی سریعتر از دیگران. با این حال، اگر یکی از موارد زیر دیده شود، باید برای ارزیابی اوتیسم به پزشک مراجعه کنید:

- دلیل دقیق اوتیسم شناخته شده نیست، اما تحقیقات به چندین عامل احتمالی، از جمله ژنتیک (ارثی) و عوامل محیطی اشاره کرده است.
- مطالعات نشان می دهد برخی افراد مستعد ژنتیکی اوتیسم هستند، به این معنی که اوتیسم از والدین به فرزندان منتقل شود. محققان به دنبال سرنخ هایی درباره ژن های مرتبط به اوتیسم هستند. در برخی از کودکان، عوامل محیطی نیز ممکن است نقش داشته باشند. مطالعات افراد مبتلا به اوتیسم ناهنجاری ها را در چندین ناحیه مغز نشان می دهد و این مطالعات نشان می دهد اوتیسم ناشی از اختلال در پیشرفت مغز در داخل رحم است. نظریه های دیگر نشان می دهد:
- اگر علائم وجود داشته باشد، پزشک با انجام یک تاریخچه پزشکی کامل و معاینه فیزیکی، به ارزیابی خواهد پرداخت. اگر چه آزمایشات آزمایشگاهی برای اوتیسم وجود ندارد، ممکن است پزشک از تست های مختلف مانند آزمایشات اشعه ایکس و خون استفاده کند تا مشخص شود آیا اختلال فیزیکی باعث علائم می شود یا خیر.
- اگر هیچ اختلالی فیزیکی یافت نشد، ممکن است کودک به یک متخصص در اختلالات رشد کودک مراجعه کند، مانند یک روانپزشک یا روانپزشک کودک و نوجوان، متخصص مغز و اعصاب اطفال، پزشک متخصص اطفال و یا سایر متخصصان بهداشتی که به طور خاص برای تشخیص و درمان اوتیسم آموزش دیده اند. دکتر براساس میزان پیشرفت کودک و گفتار و رفتار کودک، از جمله بازی های او و توانایی برقراری ارتباط با دیگران تشخیص می دهد. پزشک اغلب از والدین کودک، معلمان و سایر بزرگسالانی که با علائم کودک آشنا هستند، اطلاعات می گیرد. طیف اختلالات اوتیسمی عبارتند از:
در حال حاضر هیچ درمانی برای اوتیسم وجود ندارد، اما درمان ممکن است باعث توسعه نسبتا نرمال در کودک شود و رفتارهای نامطلوب را کاهش دهد. کودکان مبتلا به اوتیسم عموما بیشتر از یک محیط بسیار ساختار یافته و روال معمول استفاده می کنند. درمان اوتیسم ممکن است ترکیبی از موارد زیر باشد:
نمی توان از اوتیسم جلوگیری کرد یا آن را درمان کرد. با این حال، تشخیص زودهنگام و مداخله بسیار مهم است و ممکن است به کودک مبتلا به اوتیسم کمک کند تا مهارت های گفتاری، یادگیری و عملکردی اش بهبود یابد. هر چقدر درمان قبلی زودتر شروع شود، موثرتر است.

محققان در حال بررسی ناهنجاری های مغزی هستند که ممکن است باعث ایجاد اوتیسم شوند و به دنبال ژن هایی هستند که ممکن است خطر ابتلا به اوتیسم را افزایش دهند. محققان همچنین در حال بررسی نشانگرهای بیولوژیکی موجود در هنگام تولد هستند که می توانند خطر ابتلا به اوتیسم را افزایش دهند. مطالعات دیگر چگونگی ارتباط مناطق مختلف مغز را با یکدیگر نشان می دهد. محققان امیدوارند که این مطالعات سرنخ های جدیدی در مورد نحوه درمان اوتیسم و ناهنجاری های مغز ارائه دهد.
چشم انداز بسته به شدت علائم، سن شروع درمان و در دسترس بودن منابع حمایت کننده برای کودک متفاوت است. علائم بسیاری از کودکان با مداخله یا سن کودک بهبود می یابند. برخی از افراد مبتلا به اوتیسم قادر به زندگی طبیعی میباشند. با این حال، بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم به اندازه کافی مهارت های ارتباطی و عملکردی را نمی آموزند و نیاز به بزرگسالان دارند. چشم انداز برای کودکان با سطح بالاتری از اطلاعات که قادر به برقراری ارتباط با زبان هستند، بهتر است.
شواهدی وجود ندارد که واکسن، از جمله MMR، می تواند باعث ایجاد اوتیسم یا هر نوع اختلال رفتاری شود.
اوتیسم بر روی 1 نفر از 100 نفر در انگلستان تاثیر می گذارد. این بیماری در پسران چهار برابر بیشتر از دختران است.
تهیه و تنظیم: گروه سلامت اوما
منبع: www.webmd.boots.com